Dinsdag 14 augustus dachten we laten we eens optijd naar bed gaan.
Liggen we er lekker om 23.00 uur in, denk je dat ik in slaap kan komen?
Mooi niet, last van mijn buik, naar de wc om te plassen.
Weer mijn bed in om vervolgens om de 6 minuten kramp te krijgen. Weer naar de wc.
Nu verlies ik toch wel veel bloed!!!
Om 23.30 uur Ronnie maar wakker gemaakt en hem gezegt dat ik naar beneden gaat,
en dat ik het fijn vind als hij ook naar beneden komt.
Zitten we samen om 23.30 uur beneden.
Ronnie vraagt aan mij of het goed is dat ik om de 3 minuten kramp heb, ik hielt het niet meer.
Een uur later heeft Ronnie eerst de spullen maar klaar gezet boven, voor het geval ik niet meer
naar het ziekenhuis kon.
Om 1.15 uur heeft Ronnie de verloskundige maar gebeld, toen had ik al om de 2,5 minuten weeen
en 45 sec. lang.
1.30 uur was de verloskundige bij mij, ging gelijk met mij mee naar boven om te kijken hoe ver ik al was.
Had ik al 5 cm ontsluiting, dus dat was al heel veel.
Om 2.00 uur zijn wij naar het ziekenhuis toe gegaan en als ik zin had mocht ik nog wandelen of onder de douche.
Nou dan heb je echt geen zin meer hoor, want ik had ondertussen al 7 cm ontsluiting.
De weeen werden steeds heftiger en ik moch nog niets doen, vertel dat je lichaam maar eens.
Die lijdt gewoon een eigen leven en je hebt er niets over te vertellen.
Om 5.30 uur moch ik dan eindelijk gaan persen, nou dan weet je echt dat je moet werken hoor.
De duimen van Ronnie kwamen goed van pas. Ze zijn er door mij net niet afgetrokken.
Na 74 minuten heeft al het werk iets moois opgeleverd.
Daar was onze DoZo dus, onze dochter Syenna.
Helemaal gezond en helemaal mooi!!!
Ronnie, oma en ik natuurlijk helemaal gelukkig. | 
